Tüm gezegenlerin arasında, halkın ilgisini en çok çeken her zaman Mars gezegeni olmuştur ve bunun da nedeni, orada yaşamın olması bekleniyor olmasındandır. Teleskopla bakıldığında Mars dünyaya çok benziyordu. Evet, gerçi denizleri yoktu ama, günleri bizim günlerimizden çok az daha uzundu. Üzerinde bulutlar oluşan ince bir atmosferi vardı. Hatta kutup buzları bile vardı. Her ne kadar bunlar çok ince buzlar olup yaz geldiğinde eriseler de! Hepsinden önemlisi de, Mars’ın kızıl çölleri üzerinde koyu renk benekler bulunması, bunların koyuluğunun mevsimlere göre değişmesiydi. Acaba bunlar bitki örtüsü olabilir miydi? Bazı gözlemciler, Mars üzerindeki ayrıntıları görmeye uğraşırken, dar kanallardan oluşan bir sistemin haritasını çıkardıklarına inanıyorlardı. Bu kanalları Marslıların kazdığını, niyetlerinin kutuplardan su getirerek ürünlerini sulamak olduğunu düşünmeye başlamışlardı. Yani, ekvator yakınındaki koyu renk lekeleri. Böylelikle bir düş doğdu. Bilimden çok, kurgu-bilime dayanan bir düştü bu. Ölmekte olan bir Mars uygarlığı Kuruyan gezegeninde yaşamını son çabalarla sürdürmeye çalışıyordu.Mariner 6 ve 7 bu aya benzer, yaşamsız Mars imgesinin daha da tanınmasına yardımcı oldular ve 1969 yılında gezegenin yakınından geçtiler. Çektikleri fotoğraflar bize yine kraterler, buz dolu çukurlar gösterirken, aygıtları da kuru, soğuk, hemen hemen havasız yüzey koşullarını bir kez daha kanıtladı. İyimserler, bu koşullarda bile bazı organizma formlarının var olmayı sürdürebileceğine işaret etmekteydiler. Bunu anlamanın da tek yolu, oraya inip incelemeler yapmaktı.