Konya ovasında yaÅŸayan Mançozade adlı büyük bir aile, Fatih Sultan Mehmet’in Ä°stanbul’u alması ile birlikte Rumeliye göç etmiÅŸ ve Selanik’e yerleÅŸmiÅŸtir. Birinci Dünya Savaşı’na kadar Selanik’de yaÅŸayan Mançozade ailesi, savaşın hayat koÅŸullarını güçleÅŸtirmesi nedeniyle tekrar Ä°stanbul’a göç etmiÅŸtir. Mançozade’lerden Mehmet Abdi bey Ä°stanbul’da bir konaÄŸa yerleÅŸmiÅŸ ve arkadaşının kızkardeÅŸi olan Nimet Hanım’la evlenmiÅŸtir. Yıllar sonra Nimet Hanım, Barış Manço’nun “Gülpembe” ÅŸarkısının ilham kaynağı olacaktır…

Cumhuriyet devrimlerini yaÅŸayan aile, soyadı kanunu ile birlikte “Mançozade” olan aile adlarını deÄŸiÅŸtirerek, “Manço” soyadını alırlar. Abdi bey ile Nimet Hanım’ın oÄŸlu Hakkı Bey, Rikkat Uyanık ile evlenir. Hakkı Bey ile Rikkat Hanım’ın ikinci çocuÄŸu 2 Ocak 1943 tarihinde doÄŸan Mehmet Barış Manço’dur. Onlar, Barış Manço, Oktay Manço, SavaÅŸ Manço ve Ä°nci Manço olarak dört kardeÅŸtiler.

Ä°kinci Dünya Savaşı’nın sonlarında doÄŸan Barış Manço, ailesinin savaşın bitmesine duyduÄŸu özlem nedeniyle “Barış” isminin kendisine verildiÄŸini söylemektedir. Dönemin Türk Sanat MüziÄŸi sanatçısı olan Rikkat Hanım ile Hakkı Bey, Barış 3 yaşındayken ayrılırlar. Babasının yanında büyüyen Barış Manço’nun çocukluÄŸu Kadıköy’de geçmiÅŸtir. Ä°lkokulu Gazi Mustafa Kemal Ä°lkokulu’nda tamamlamış, daha sonra Galatasaray Lisesi’ne devam etmiÅŸtir. 10.sınıftayken babasını kaybeden Barış Manço, Galatasaray Lisesi’nden ayrılarak ÅžiÅŸli Terakki Lisesi’ne gitmiÅŸ ve oradan mezun olmuÅŸtur.

Barış Manço, aileden gelen yetenekle 2 yaşından itibaren ÅŸarkı söylemeye ve Ortaokul 2.sınıf öğrencisiyken de amatör olarak müzikle uÄŸraÅŸmaya baÅŸlamıştır. Liseyi bitirince 20 Eylül 1963 tarihinde, önce Paris’e, oradan da Belçika’ya aÄŸabeyi SavaÅŸ Manço’nun yanına gider. Belçika Kraliyet Güzel Sanatlar Akademisi’nde resim, grafik ve iç mimari okur. Lisede çok baÅŸarılı olmayan hatta müzik ve coÄŸrafyadan ikmale kalan Barış Manço, bu okuldan çok iyi bir derece ile; okul birincisi olarak mezun olmuÅŸtur. Galatasaray Lisesi’nde baÅŸlayan müzik hayatı, Belçika’da da devam etmiÅŸtir…

Manço, 1969′da yurda döndüğünde, “DaÄŸlar DaÄŸlar” ÅŸarkısını yaptı. Bu ÅŸarkı, O’nun hayatında önemli bir dönüm noktası oldu. Aynı yıllarda görüntüsü deÄŸiÅŸmekte, müziÄŸi ve kıyafetleri ile bir ekol oluÅŸturmaya baÅŸladı. Barış Manço, insan iliÅŸkileri konusunda çok iyidir. BaÄŸlantı kuramayacağı hiçbir canlı yok denebilir. Zaten daha sonraki yıllarda da yaptığı bir röportajında; “Kendimi, toplumla diyalog kuran bir iletiÅŸim aracı olarak görüyorum” diyecektir.

1971 yılında askerlik yılları baÅŸlayacaktır. Askerdeki ilk ayları; hem ani olarak askere alınması, diplomasına raÄŸmen üniversite mezunu olmasının tartışılması, hem de saçlarının kesilmesi nedeniyle çok keyifli baÅŸlamadı. AskerliÄŸini Polatlı’da Topçu asteÄŸmen olarak yaptı. AskerliÄŸin son ayları ise güzel dostluklar ve askeriyede bir dizi konserlerle üretken bir hale dönüştü.

Askerlikten sonra yine bir süre Belçika günleri araya girmektedir. Barış Manço, sıradışı kıyafetleri, takıları, enterasan el hareketleri ve ÅŸarkılarına çektiÄŸi klipler ile bizleri ÅŸaşırtmayı sürdürmeye devam eder. Sanatçı, görevinin biraz da ÅŸaşırtıcı ÅŸeyler yapmak olduÄŸuna inanmıştı. Yıllar geçtikçe bu davranış ve biçimlerin onun özgün kiÅŸiliÄŸi olduÄŸunu daha iyi anlayacaktık…

Barış Manço, 18 Temmuz 1978′de Kadıköy Evlendirme Dairesi’nde Lale ÇaÄŸlar (Manço) ile evlendi. Bu konuda da topluma örnek olmayı baÅŸaran Barış Manço, evliliÄŸinde de Ä°stanbul geleneÄŸini sürdürdü. Bu evliliÄŸi, Lale Manço da 1998 yılında yaptığı bir röportajda “Barış içinde 23 yıl” diye tanımlıyor. Çiftin evdeki birliktelikleri, iÅŸ hayatında da devam etmiÅŸtir. Lale Manço, televizyon programlarına yönetmen ve yapımcı olarak imzasını atar. Bu beraberliÄŸe, oÄŸulları 19 Mayıs 1981′de DoÄŸukan Hazar, 24 Temmuz 1984′de de Batıkan Zorbey katılır. Dünya çocuklarının Barış abisi, kendi çocuklarıyla da iyi arkadaÅŸ olduÄŸunu söylemektedir. YoÄŸun iÅŸ programı çocuklarını ihmal etmesine asla neden olmamıştır.

Çocukları için en büyük öğüdü, yaptıkları iÅŸin en iyisini severek yapmaları gerektiÄŸidir. Çocukları için tek kaygısının “adam gibi adam”lık konusunda olduÄŸunu dile getiren Barış Manço, çocuklarının hangi mesleÄŸi yaparsalar yapsınlar, tornacı bile olabilirler ama kendi deyimiyle onlar için “DoÄŸukan usta, öyle bir vida sıkar ki baÅŸka türlü sıkar” denmesini arzu ettiÄŸini söylemektedir. O, doÄŸu ile batının sentezini yapmıştı. O’na göre, doÄŸunun herÅŸeyi kötü, batının herÅŸeyi iyi doÄŸru bir kavram deÄŸildi. OÄŸullarına da DoÄŸukan ve Batıkan isimlerini koyması, doÄŸu ve batının barış içinde olması dileÄŸinden kaynaklanmaktadır.

Barış Manço’ya göre, Türkiye’nin de bulunduÄŸu konumun kesin bir sınırlaması yoktur. Türkiye, doÄŸudan bakıldığı zaman batıda, batıdan bakıldığı zaman da doÄŸudadır. Bu konudaki duygularını ise, Japonya konserinde 20.000 Japon’un Türk bayrağı çıkartıp sallamasından televizyon başındaki 60 milyon insanın gözyaÅŸları içinde izlemesi gibi heyecanlandığını ve gurur duyması ile ifade ediyor. Barış Manço yabancı ülkelerdeki çalışmaları için yaptığı deÄŸerlendirmede, “Japonlar beni sahiplendiler, milyonlarca Japon konserlerime geliyor, CD’lerimi alıyor, Japonlar bende doÄŸru birÅŸeyler buluyor. Åžarkılarımı didik didik inceliyorlar, onlardan konferanslar hazırlayıp televizyon programları yapıyorlar. Türkiye’de bunun onda biri yapılmadı. Belçikada ise, onların ülkelerini tanıttığım için Liege PrensliÄŸi onur ödülü verdiler. Törene limuzin ve dört eskort ile gittik. Belçika’nın en büyük gazetesi birinci sayfada yarım sayfa ayırdı. Türkiye’de ise 40 yıllık sanat yaÅŸamımda baÅŸ sayfaya çıkamadım” gibi bir serzeniÅŸte bulunmuÅŸtu. Ne yazık ki yıllar sonra baÅŸ sayfada bulunma nedenin “vefat” olması çok hüzünlü bir durumdu…

Önemli olmaktan çok deÄŸerli olmayı tercih ettiÄŸini söyleyen Barış Manço, duygusallığı, seçtiÄŸi bir yaÅŸam biçimi olduÄŸunu vurgularken, kendi deyimiyle kuzey kutbunu da asla kaybetmediÄŸini de sözlerine ekliyor. Manço; Rus romantikleriklerinden, Korsakof, Musolski ve Çaykoski’den etkilenerek, evinin dekorasyonunda da romantik çağı, 19.yüzyıl sonu ile 20.yüzyılın başını yansıtan tarzı tercih etmiÅŸti.

Türkiye’deki en uzun ve en baÅŸarılı televizyon programlarını yaptı. 200′den fazla ÅŸarkısı O’na; 12 altın ve platin albüm/kaset ödülü kazandırdı. Åžarkılarının bir bölümü Yunanca, Bulgarca, Arapça, Farsça, Japonca, Ä°branice, Fransızca, Ä°ngilizce ve Flemenkçe’ye çevrildi. Her ülkede ÅŸarkıları çok sevildi. Kongo’daki 12-13 bin kiÅŸinin katıldığı konserde “Domates Biber Patlıcan”ı söylerken, Kongoluların koro halinde ÅŸarkıya eÅŸlik etmeleri ÅŸarkının evrenselliÄŸi hakkında bilgi vermektedir. Bu konuya baÅŸka bir örnek de Mısır’da yaÅŸanmıştı. Barış Manço, Mısır Televizyonu’nda canlı yayında DaÄŸlar DaÄŸlar’ı Arapça söylemiÅŸti, bu programın sonunda Mısırlılar sokaÄŸa döküldüğü gibi, program da defalarca tekrarlanmıştı.

En büyük arzusunun ansiklopedilerde yer almak olduÄŸunu söyleyen ve “Barış Manço Müzesi” kurmak isteyen Manço, “20. yüzyılda yaÅŸamış, o yüzyıla damgasını vurmaya çalışan bir Türk’üm, 20.yüzyılın Türk müziÄŸini yapıyorum” demektedir. Müzik ve televizyon hayatında sayısız ödüller alan Barış Manço, 1991 yılında devlet sanatçısı ünvanı, yine aynı yıl Hacettepe Ãœniversitesi onursal doktora ünvanı, Uluslararası Teknoloji Ödülü, Japonya Uluslararası Kültür ve Barış ödülü, Belçika Krallığı Leopold II Şövalyesi niÅŸanı, Fransız Kültür Bakanlığı Edebiyat ve Sanat Şövalyesi niÅŸanı, Türkmenistan CumhurbaÅŸkanlığı; Türkmen VatandaÅŸlığı ödülleri kazanmıştır…

Barış Manço, 1999 yılında 31 Ocak’ı 1 Åžubat’a baÄŸlayan gece, geçirdiÄŸi kalp krizi sonucunda hayata veda etmiÅŸtir. Ancak, bu büyük sanatçı bıraktığı eserler ile her zaman Türk Milleti’nin kalbinde yaÅŸayacaktır…